ఏడుపు
బాగా రాయని నాటకాన్ని ఆడి బతుకులో గెలుపొందడం ఏలాగ? అన్నది ఇక్కడ సమస్య.
కొత్తగా బతకడం మొదలెట్టిన ఏ మనిషికైనా
ఇక్కడ కష్టం చేసే శరీరంకన్నా
మతలబు చేసే బుధ్ధికే బతకగలిగే అవకాశాలు మెండని అర్ధమవడానికి ఆట్టే కాలం పట్టదు.
ఇది అనైతికం అన్న సందేహం ఒక పక్కనుంచి కలుగుతూనే వున్నా
బుధ్ధి మాత్రం మతలబు చేయగలిగే బుధ్ది వైపుకే పరుగులు పెడుతూ వుంటుంది.
మనిషికి తెలివిగల బుధ్ధి వున్నందుకే ఇది జరుగుతూంటుందన్నది
ప్రతి యేడూ మార్కెట్లో పదీపదిహేను రూపాయలకు తక్కువ దొరకని కిలో టమోటాలు
మడి దగ్గర అర్ధరూపాయకు కూడా అమ్ముడవని సందర్భాల్లో అర్ధమవుతుంది.
అదే ఇంకా బాగా అవే టమోటాలు అర్ధ రూపాయకూ అమ్ముడవక
రోడ్ల మీద లారీల చక్రాల కింద చితికి పచ్చడైన దృశ్యంలో ఇంకా బాగా అర్ధమవుతుంది.
ఈ నాటకాన్నంతా చూసే మనకే ఇలా వుంటే,
మొదటినుంచీ పిల్లల్లా చూసుకుంటూ పెంచి ఆశలు పెంచుకుంటూ పోయిన వాడి కెంతుండాలి…
శోకం?
శోకమా?! ….(కాదుకాదు….ఇందులో మచ్చుకైనా మట్టివాసన పలకడంలేదు.)
ఏడుపు! ….(అవునవును …ఏడుపే! ఎంత కన్నీళ్ళ మయంగా వున్నదీ మాట!!)
