నా వచన కవితలు (2)

వెన్నెల్లో ప్రవహిస్తూన్న నదిలా….

వెన్నెల్లో ప్రవహిస్తూన్న నదిలా ఉన్న ఒకానొక సమ్మోహ సందిగ్ధ సందర్భం
రాత్రంతా కురిసిన జ్ఞాపకాల్లో తడిసి ముద్దయ్యి
ఎగరలేని రెక్కలతో ఒకమూలకొదిగి కూర్చునున్న వృధ్ధ పావురంలా ఉంది మనస్సు.

పూర్వజన్మ జ్ఞాపకాలతో మరోసారి జన్మిస్తే తప్ప
దిద్దుకోవడానికి అలవికాని జీవితానుభవాల్తో
సాయంకాలానికి అవతలగా
సూర్యాస్తమయానికి కొంచెం ఇవతలగా
సంధ్యాంతర్గామియై చేష్టలుడిగి పడివుంది చేతన.

ఎన్ని యుగాలు గడిచినా
ఒక్క సారి మాత్రమే అనుభవానికొచ్చే క్షణంలో నిక్షిప్తమైఉన్న
అనంతమైన హింస
చెట్టు మీంచి రాలిపడుతూన్న ఆకు నిశ్శబ్దంగా చేసే రోదనలా
వినిపించదూ, కనిపించదూ.

అదే లోకం
అవే అనుభవాలు
శత, సహస్రాబ్దాలుగా…
అయినా, నది ఒక్క వెన్నెల రాత్రన్నా వెనక్కు ప్రవహించే మార్గం
ఎదురుచూసి చూసి విసుగేసి
పువ్వుని విడిచి వెళ్ళిపోయిన పరిమళంలా
ఎంత శోధించినా దొరకనే దొరకదు.


ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s