నా వచన కవితలు (3)

రాలిపడ్డ ఆకుకింద *శిలాజ జ్ఞాపకం.

రాలిపడ్డ ఆకుకింద దాక్కున్న రాలిపడ్డ గాయపడ్డ నేరేడుపండు
ఎప్పుడూ గాయానికి కాస్త మట్టినద్దుకునే కనిపించేది.
చేతిలోకి రాంగానే మునిపళ్ళతో చెయ్యబోయే మరో గాయానికి
సిధ్ధమౌతున్న దానిలా ఉండే దాని రెండో గాయాన్ని
అదృశ్యంగా ఉండి ప్రతిసారీ ఆపేసిందెవరో తెలియదుగాని
ఆ సాయంత్రాలు మాత్రం మరిచిపోలేనివిగా మిగిలిపోతాయని
ఆ తరువాత కొన్నాళ్ళకే తెలిసిపోయింది.

నదికి ఆవలి వొడ్డునుంచి ఒక మైలుదూరంలో ఉన్న ఒక గ్రామంలో
ప్రతి ఆదివారం సాయంత్రం నన్నొదిలేసి వెళ్ళిపోయే ఎర్రబస్సు
ఎప్పుడూ వేళతప్పి ఎరుగనిది.

నడకలో దూరాలెప్పుడూ చేరుకోలేనివిగా తోచిందీలేదు, కనిపించిందీలేదు.

దారిలో చిల్లరంగడిలో నువ్వులద్దుకుని కూర్చునుండే జీడిపాకం కంటే
తియ్యనైన పదార్ధం ఈ భూమ్మీద మరోటుంటుందని అంత సులభంగా ఇప్పటికీ ఒప్పుకోబుధ్ధి కాదు.

ఓవైపు బుగ్గన ఎంత పొందిగ్గానో ఒదిగిపోయి
సగం దూరాన్ని ఇట్టే కరిగించేసేది గదా అది.

సగందూరం నడిచాననడానికి నేరేడుచెట్టొక నిశాని
ఎప్పుడోగాని పండ్లురాల్చుకుని కనిపించేదిగాదుగాని
వెతగ్గావెతగ్గా
రాలిపడ్డ ఆకుకింద దాక్కుని దొరికే
ఆ ఒక్క గాయపడ్డ రాలిపడ్డ నేరేడుపండుకి
రెండోపక్క చెయ్యకుండా నేనొదిలేసిన గాయం మాత్రం
*శిలాజ జ్ఞాపకంలా అక్కడే పడి ఉండి కనిపిస్తుంది.

(*a fossilized memory)

ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s