నేను, యాజ్ఞసేనిని! …(6)

(5)

ఒకటా, రెండా? పన్నెండేండ్ల వనవాసంలో ఎంతో తీరికి దొరికేది.  తీరిక దొరికిన సమయాల్లో అలోచనలు గతం లోనికి మళ్ళేవి.  గతం తలుచుకున్నప్పుడల్లా శరీరంలో రక్తం పగతో పరవళ్ళు తొక్కేది.  భీముడు చేసిన ప్రతిజ్ఞలు చెల్లించుకునే కాలం ఎప్పటికి వస్తుంది? దుశ్శాసనుని ఱొమ్ము రుధిరంతో నా కురులెప్పుడు తడుస్తాయి? అర్జునుని చేతిలో కర్ణుడు నిహతుడయ్యాడన్న వార్త నా చెవిన పడే రోజు ఎప్పుడొస్తుంది?…ఇలా సాగేవి ఆలోచనలు. కాలం నత్త నడక నడుస్తున్నట్లుగా ఉండేది. రోజు లెంతకీ దొర్లేవి కావు. పగ తీరే రోజు కను  చూపు మేరలో కనుపించక, దుఃఖితనై ఉన్న నన్ను భీముడు ఓదార్చేవాడు. భీముని ఓదార్పు మాటలు నాకు కొంత ఉపశమనాన్ని ఇచ్చేవి. నా మనస్తాపాన్ని కొంత చల్లార్చేవి.

స్వయంవరంలో మత్స్య యంత్రాన్ని ఛేదించిన అనాటి మేటి విలుకాడైన అర్జునుని నేను మనసారా వరించి ఎంతగానో ప్రేమించాను.  అలాగే నేనూ అర్జునుని ప్రేమకు పాత్రురాల నవుతాననుకున్నాను. కానీ, నన్ను పణంగా పెట్టి జూదమాడిన ధర్మజుని చేతులు కాల్చుతానన్న భీముని వారించాడు అర్జునుడు. నిండు సభలో నన్ను జుట్టు పట్టుకుని ఈడ్చి దుశ్శాసనుడు పరాభవిస్తుంటే తల వంచుకుని నిలుచుండిపోయాడే తప్ప నోరు తెరిచి ఒక్క మాటంటే ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు అర్జునుడు.  మాట్లాడిన వ్యక్తి భీముడు.  మాట్లాడడం కాదు, కంఠనాళాలు బ్రద్దలయేలా అరిచి ప్రళయం సృష్టించ బోయాడు.  దుర్యోధనుడు తన తొడ చూపించి నన్ను వచ్చి కూర్చోమని పిలిచి నపుడూ అర్జునుడు మాట్లాడలేదు.

దుర్యోధనుని తొడలు విరగ కొట్టి వధిస్తానని యుధ్ధానికి అప్పటికప్పుడే సిధ్ధమై తన గదా దండాన్ని అందుకోబోయిన భీముని చూపుల్తోనే వారించిన వ్యక్తి ధర్మజుడు.  ఇవన్నీ తలుచుకున్నప్పుడల్లా, భీముడు నన్ను ప్రేమించినంతగా నేనెంతగానో ఆశపడి ప్రేమించిన అర్జునుడు నన్ను ప్రేమించ లేదని పిస్తుంది. తన భార్యగా నాకు దక్కాల్సిన గౌరవం దక్కనప్పుడల్లా భీముడు కోపంతో బుసలు కొట్టే వాడు. మిగతా నలుగురిలో నాకు ఆ లక్షణం కనపడేది కాదు. అలాంటి సందర్భాల్లో అర్జునుని మౌనం నన్ను మాటలతో చెప్పలేనంత మనస్తాపానికి గురిచేసేది. కర్ణుడు నిండు సభలో నన్ను గురించి చాలా అవమానకరంగా మాట్లాడి పరిహసించి నపుడు కూడా అర్జునుడు పెదవి కదపక పోవడం నన్ను చాలా కాలం క్షోభ పెట్టింది.  విలు విద్యా కౌశలంలో అర్జునునికి దీటైన విలుకాడుగా అందరి చేతా అంగీకరింపబడిన వ్యక్తి కర్ణుడు. కళ్లెదురుగా భార్యను పరాభవిస్తుంటే చూస్తూ ఊరుకున్న చేతకాని ఐదురుగురు భర్త లెందుకని నన్ను అవహేళణ చేశాడు. దుర్యోధనుని వంక చూపెడుతూ, ఇకనైనా ఆలిని పణంగా పెట్టి జూదం ఆడని వ్యక్తిని ఒక్కడిని చూసుకోమని హాస్యమాడాడు. కర్ణుని నవ్వుకు
అడ్డుకట్ట  వేయగలిగిన ఒకే ఒక వ్యక్తి, అర్జునుని మాట, ఒక్క మాట, ఒక్కటంటే ఒక్క మాట  అక్కడ లేకపోవడం నన్ను హింస పెట్టేది. ఇతడా నన్ను గెలుచుకున్నది? ఇతడినా నేను వరించినది? అర్జునుని ఇంత నిర్లిప్తతకు నేను చేసిన పాపం ఏమిటి? ఎంత ఆలోచించినా అర్ధమయేది కాదు. అందరిలోకీ చిన్నవాడయినా, ధైర్యంగా, చొరవ చేసుకుని, వికర్ణుడు చేయ బోయిన ధర్మ నిర్ణయాన్ని అడ్డుకుంటున్న కర్ణుని, అప్పుడే అర్జునుడు కలిగజేసుకుని ‘ఇది నీకు సంబంధం లేని విషయం, నువ్వు ఇందులో తలదూర్చవద్దు, అదనంగా ఇంకొక్క మాట మాట్లాడినా నీ నాలుక తెగ గోస్తా’ నని తెగేసి చెప్పున్నట్లయితే, కర్ణుడు మారు మాట్లాడే ధైర్యం చేసే వాడా? అంత హేయంగా మాట్లాడి అవహేళణ చేయగలిగే వాడా? ఆ కారణంగానే, నా కలతలన్నిటికీ అర్జునుని మౌనమే మూలకారణంగా నేను అనుకుంటూ ఉండే దానిని. కర్ణుని నవ్వు మాత్రం సర్వకాల సర్వావస్థల లోనూ నన్ను వెంటాడుతూనే ఉండేది. చేతనను ఒక పట్టాన వదిలేది కాదు.  ఎప్పుడూ ఏదో ఒక వైపు నుంచి సన్నగా వినిపిస్తూ, పరిహసిస్తూ, నన్ను కలతకు గురి చేస్తూ ఉండేది. కర్ణుని నవ్వు పెట్టే క్షోభ నుంచి నాకు విముక్తి ఎప్పుడు లభిస్తుంది?

నా ఈ అవ్యక్త మనస్తాపాన్ని ఉన్నది ఉన్నట్లుగా అర్ధం చేసుకున్న వ్యక్తి నన్నయ భట్టారకుడు.

****

ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s