పారడీ గారడీ (1)

“ఎప్పుడూ ఎవర్రెడీగా ఒక పారడీతో ఉండేవా
డొకడుండేవాడు; కవన్నవాడినెవ్వడినీ కవ్విం
చక నవ్వించక వదిలేవాడు కాడంటే కాడు; పే
రుకతడు జరుక్శాస్త్రి, పారడీ కళకు తాపీలేని మేస్త్రీ!”

చాన్నాళ్ళక్రితం ‘పారడీ’ కళను గురించి మాట్లాడుకుంటూండగా, నా మిత్రుడొకడు ఘబాల్న ఒక మాటనేశాడు, “ఇంకా వేరే పారడీ ఏంటీ, తెలుగుసాహిత్యం నూటికి తొంభైతొమ్మిది పాళ్ళు పారడీనేగా!” అని. ఇలాంటి రిమార్క్సుకి తెలిసున్నవాళ్ళు గుంభనంగా గమ్మునే ఉంటారుగాని, తెలీనివాళ్ళూ, తెలిసీతెలియనివాళ్ళు ఇంకా మరీనూ, బాధపడిపోతున్నట్లుగానూ, గుండెలు పిండేసినంత పనైపోయినట్లుగానూ ఐపోయి, ఇట్టాంటి రిమార్క్స్ చేసినవ్యక్తిని అదోరకంగా చూస్తుండడం, మరింక జన్మలో మాట్లాడకపోతూండడం చేస్తుంటారు.

ఇంతకీ సంగతేమిటంటే, పారడీ కూడా ఒక కళే! దాన్నంత తేలికగా తీసిపారెయ్యడానికి వీల్లేనేలేదు. ఎందుకంటే, అందరూ పారడీ చెప్పలేరు గనక, ఒకవేళ చెప్పినా అంత తేలికగా మెప్పించనూ లేరు గనక. అసలుకవి కంటే, పారడీకవికే ఎక్కువ తెలివితేటలుండాలి. అసలుకవికి ఉన్న స్వేఛ్ఛ పారడీ కవికి ఉండదుగాక ఉండదు. అసలుకవిది ఆరుబయట వెన్నెల్లో కూర్చుని చుక్కల్ని లెక్కెడుతూనో, చందమామని చూస్తూనో
చెప్పే కవిత్వం అనుకుంటే, పారడీ కవిది బందిఖానాలో కూర్చుని కటకటాల వెనెకనుంచి చెప్పే కవిత్వం. ఇలా కటకటాల వెనకనుంచి కవిత్వం చెబుతూ, పైపెచ్చు నవ్వు పుట్టించేదిగా కూడా చెప్పాలి. ఇందువల్లే, పారడీకవికి అసలుకవి కంటే రెట్టింపు ప్రతిభా, విద్వత్తూ ఉండాలంటారు మరి.

తెలుగులో పారడీ అనంగానే, మొదటగా (చివరగానూ కూడ) జ్ఞాపకం వచ్చేది ఒకేఒక్క పేరు. ఆ ఒక్క పేరు జరుక్ శాస్త్రి. ‘రుక్కాయ్’ అని సన్నిహితవర్గాల్లో ఆప్యాయంగా పిలవబడిన జలసూత్రం రుక్మిణీనాథ శాస్త్రి. పారడీకి ఈయన పెట్టిందిపేరనీ, పద్యాలు (వచనాలు కూడ) ఈయన పేరు చెబితే గజగజ వణికిపోయేవనీ, కవిత్వాన్నే కాదు, వచనాన్ని కూడా అవలీలగా తిరగేసి తొడిగేసుకునేవాడనీ (శ్రీశ్రీ: ఆనంతం), ఈయన పారడీ చెబితే అసలుది ఎటో పోయి పారడీనే నిలిచిపోయేంతగా బాగుండేదనీ, ఈయన పారడీలు చదివినవాళ్ళకీ, ఈయన పారడీల గురించి
చదివినవాళ్ళకీ తెలుస్తుంది. జరుక్ వాగుడులో ఒక వైభవం ఉండేదనీ, తల్లావఝుల శివశంకరశాస్త్రి వంటి హేమాహేమీలు కూడా జలసూత్రం నోటిదురుసుతనానికి ఝడిసే వాళ్ళనీ (శ్రీశ్రీ: ఆనంతం), శివశంకరశాస్త్రిగారిని ‘పీఠికా పరమేశ్వరుడ’ న్నా, విశ్వనాథవారిని ‘పాషాణపాక ప్రభో’ అన్నా అది ‘రుక్కాయ్’ కే చెల్లిందనీ చెబుతారు. అయితే, ఎంత ఇదయితే మాత్రం, మరీఅంత అన్యాయంగా ముందూ వెనుకా అసలంటూ ఎవరూ లేకుండా మొత్తం ఆయనే అంటే అన్యాయం గాదూ? అని ఎవరయినా అంటే, ఆయన వెనుక సంగతి (అంటే ఆయన పుట్టిన తరువాత సంగతి) యేమో నాకు తెలియదుగాని, ఆయన పుట్టక ముందు సంగతయితే మటుకు మరీ ఇంత అధ్వాన్నంగా మాత్రం ఉండేది కాదనీ, తెలుగు కవిత్వంలో అప్పుడప్పూడూ పారడీ సంగతులనదగినవి తెలుగుకవుల పద్యాల్లో దర్శనమిస్తూ ఉండేవే అనీ మాత్రం చెప్పగలను.

ఉదాహరణకి, ఈ రెండు పద్యాలూ చూడండి:

వీరెవరయ్య? ద్రుపదమ
హారాజులే? ఇట్లు కృపణులై పట్టువడన్
వీరికి వలసెనె? ఇపుడు మ
హారాజ్య మదాంధకార మది వాసె నొకో?                  

వీరెవ్వరు? శ్రీకృష్ణులు
గారా? వీరెన్నడును వెన్నగానరట కదా?
చోరత్వం బించుకయును
నేరరట? ధరిత్రి నిట్టి నియతులు గలరే?                    

మొదటిది నన్నయ భారతం లోనిది, రెండవది పోతన భాగవతం లోనిది.

ప్రకటనలు

స్పందించండి

Fill in your details below or click an icon to log in:

వర్డ్‌ప్రెస్.కామ్ లోగో

You are commenting using your WordPress.com account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ట్విటర్ చిత్రం

You are commenting using your Twitter account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

ఫేస్‌బుక్ చిత్రం

You are commenting using your Facebook account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

గూగుల్+ చిత్రం

You are commenting using your Google+ account. నిష్క్రమించు / మార్చు )

Connecting to %s